مردی که هویت خود را با سینمای فرقه‌ای پیوند زده، دچار مشکل در تشخیص واقعیت از خیال می‌شود و باور می‌کند که موجودی ترسناک از فیلم‌هایش به‌صورت واقعی ظاهر شده است و ...

فیلم «دختران نمایش» ساخته پل ورهوفن که در سال ۱۹۹۵ اکران شد، با تمسخر تقریباً همگانی منتقدان و تماشاگران مواجه شد. مستند «تو نومی را نمی‌شناسی» مسیر رستگاری این فیلم را از یک شکست مفتضحانه تا تبدیل شدن به یک اثر کلاسیک کالت و شاید حتی یک شاهکار دنبال می‌کند.

مارک پاتون حقایق را درباره دنباله جنجالی سال ۱۹۸۵ فیلم «کابوسی در خیابان الم» روشن می‌کند؛ فیلمی که درست در زمانی که فعالیت بازیگری او در حال آغاز بود، به آن پایان داد.

مینی گوتز یک دختر ۱۵ ساله و مشتاق طراحی کمیک‌بوک است که در فضای مه‌آلود دهه ۱۹۷۰ در سان‌فرانسیسکو دوران بلوغ خود را سپری می‌کند. مینی که کنجکاوی سیری‌ناپذیری درباره دنیای اطرافش دارد، یک دختر نوجوان کاملاً معمولی است؛ البته به جز این واقعیت که او با دوست‌پسر مادرش رابطه جنسی دارد.

هریس گلن میلستد، معروف به دیواین (۱۹۴۵-۱۹۸۸)، نمونه بارز یک فرد طردشده بود که به قهرمان سینمای زیرزمینی تبدیل شد. دیواین با تف کردن به صورت هنجارهای موجود در زمینه تصویر بدنی، هویت جنسیتی، تمایلات جنسی و تصورات پیش‌فرض از زیبایی، موفق شد به یک نماد شناخته‌شده بین‌المللی، خواننده و بازیگر نقش‌های خاص در تئاتر و سینما تبدیل شود. گلن از یک بچه چاق در حیاط مدرسه که مدام مسخره می‌شد، به جایگاه پادشاهی قشر ضعیف رسید و از میلیون‌ها مرد و زن همجنس‌گرا، درگ کوئین‌ها، پانک راکرها و بی‌شمار افراد طردشده و عجیب‌وغریب دیگر در جامعه حمایت کرد. او با سبکی کاملاً متعهدانه و جسورانه، مرز بین اجراکننده و شخصیت واقعی را محو کرد و فرهنگ عامه را متحول ساخت.

یک کتابدار خجالتی و بی‌دست‌وپا، سینمای قدیمی، محبوب اما در حال ورشکستگی پدرش را به ارث می‌برد. او برای نجات کسب‌وکار خانوادگی، با شروع ساخت مجموعه‌ای از فیلم‌های کوتاه و هولناک، قاتل زنجیره‌ای درون خود و لشکری از طرفداران پرشور ژانر وحشت را کشف می‌کند. چیزی که طرفداران او هنوز متوجه نشده‌اند این است که قتل‌های درون فیلم‌ها کاملاً واقعی هستند.